Home > Θέατρο

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ
“Οι άνθρωποι υιοθετούμε πολύ ηλίθιες συμπεριφορές καμιά φορά, αποκτάμε απωθημένα και αναβάλλουμε τη ζωή μας, γιατί δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε”








Η Ξανθή είναι μια κοπέλα σύγχρονη. Μια γυναίκα που παλεύει όπως όλη η γενιά της να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα. Χωρίς πικρίες και με πείσμα προσηλώνεται στον στόχο της που δεν είναι άλλος από την ηθοποιία και τη σκηνοθεσία. Πέραν του ταλέντου της διέκρινα έναν άνθρωπο με απερίγραπτό ήθος και συνέπεια.


ATHENS24: Ξανθή είσαι μια νέα κοπέλα που ερμήνευσε αριστοτεχνικά την ηρωίδα Άννα στην ταινία «Ευτυχία» -το ανατρεπτικό ψυχολογικό θρίλερ του Χρήστου Πυθαρά- που μόλις βγήκε στις αίθουσες. Πώς ήταν για εσένα η εν λόγω εμπειρία; Δυσκολεύτηκες να μπεις στο πετσί του ρόλου;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Δυσκολεύτηκα κυρίως με τους κώδικες και τις απαιτήσεις του κινηματογραφικού μέσου, κάτι που ήταν πρωτόγνωρο για μένα σαν ηθοποιό. Το να προσεγγίσω τον χαρακτήρα της Άννας σωματικά και ψυχολογικά ήταν κάτι που το δουλέψαμε με το Χρήστο κάνοντας εκτεταμένες πρόβες πριν τα γυρίσματα, οπότε όταν η κάμερα ξεκίνησε να γράφει, είχε παγιωθεί σε μεγάλο βαθμό αυτό που ψάχναμε σαν αποτέλεσμα. Ωστόσο στο γύρισμα ο ηθοποιός έρχεται αντιμέτωπος με πράγματα που στο θέατρο δεν τα βιώνει: επαναληψιμότητα, αποσπασματικότητα στην ερμηνεία, μεγέθυνση της κάθε λεπτομέρειας, ένα ολόκληρο συνεργείο γύρω του και πολλές φορές συνθήκες που δεν μπορεί να ελέγξει, ιδιαίτερα στα εξωτερικά γυρίσματα. Αυτά όλα καθιστούν την ερμηνεία μια πρόκληση, γιατί όσο καλά κι αν έχεις προβάρει κάτι, το γύρισμα απαιτεί μια άλλου τύπου συγκέντρωση και ετοιμότητα, πρέπει να είσαι απόλυτα παρών, αλλά ταυτόχρονα να ξεχνάς όσο μπορείς την κάμερα που σε καταγράφει. Αυτό νομίζω με δυσκόλεψε περισσότερο.


ATHENS24: Η Ελλάδα αναγκάζεται να κάνει παραγωγές με μικρό budget με αποτέλεσμα ο κάθε ηθοποιός να δίνει το περίσσευμα της ψυχής του, κάνοντας θυσίες προσωπικές και οικονομικές. Τι σημαίνει αυτό για ένα νέο ηθοποιό;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Αρχικά σημαίνει, ακριβώς όπως το θέτεις, θυσίες. Οι περισσότεροι από 'μας, λίγο-πολύ κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Δουλειές βιοποριστικές που έχουν ή δεν έχουν σχέση με τις σπουδές μας, δουλειές που είναι κοντά στην ιδιότητα του ηθοποιού (κλοουνερί, θεατρικό παιχνίδι κλπ) και δουλειές ως ηθοποιοί, για πολλές από τις οποίες δεν πληρωνόμαστε. Πολύς κόσμος μπορεί να θεωρεί ότι κάνουμε το χόμπι μας παίζοντας π.χ. στο θέατρο χωρίς αμοιβή, όμως αυτό είναι πολύ λάθος, γιατί σε ό,τι κάνουμε καλούμαστε να επιδείξουμε τον ανάλογο επαγγελματισμό. Σίγουρα ένας ηθοποιός που για να υπάρξει ως τέτοιος καλείται να τα κάνει όλα αυτά μαζί, πολλές φορές δεν μπορεί να είναι όσο συγκεντρωμένος και αποτελεσματικός θα ήθελε ή αναγκάζεται να αφήσει άλλα πράγματα στην άκρη. Θέλει πολύ πείσμα και αντοχές και να ξέρεις πραγματικά γιατί το κάνεις αυτό ή εάν αυτό είναι πραγματικά που θέλεις. Εγώ κάνω πολύ συχνά αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου, αλλά για κάποιους λόγους που δεν είναι όλοι συνειδητοί, εξακολουθώ να το θέλω.


ATHENS24: Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας το παρασκήνιο της ταινίας καθώς και κάτι που πιθανόν να σε σημάδεψε ή να σου έκανε εντύπωση;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Αρχικά ο Χρήστος είχε γράψει ένα σενάριο για ταινία μικρού μήκους. Εκείνη την εποχή παρακολουθούσα τα σεμινάρια σκηνοθεσίας κινηματογράφου που διοργανώνει τα τελευταία χρόνια και μαζί με άλλους συμμαθητές γυρίζαμε ο καθένας το δικό του πρότζεκτ, με την βοήθεια των υπολοίπων και του Χρήστου, βέβαια. Έκανα κι εγώ έτσι την πρώτη μου απόπειρα, γράφοντας και σκηνοθετώντας την μικρού μήκους "Δίκλινο". Μέσα από την παρέα και τη συνεργασία σε τόσα πρότζεκτ δεθήκαμε με τα παιδιά και ο Χρήστος μας πρότεινε να συμμετέχουμε σε αυτό που σκεφτόταν, το οποίο σιγά σιγά εξελίχθηκε, το σενάριο εμπλουτίστηκε και κάπως έτσι προέκυψε ένα σενάριο μεγάλου μήκους πια, η "Ευτυχία". Πολλοί βασικοί συντελεστές της ταινίας προήλθαν από αυτήν την παρέα των μαθημάτων, άλλοι προστέθηκαν στην πορεία. Οπότε όπως καταλαβαίνεις, για πολλούς από εμάς ήταν μια καλή βουτιά στα βαθιά. Και γιατί ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά και γιατί είναι μια δουλειά low budget, όπου αυτό μεταφράζεται σε έξτρα προσπάθεια, κόπο και ανάγκη να είμαστε ευρηματικοί και να βρίσκουμε γόνιμες λύσεις σε προβλήματα που δεν θα εμφανίζονταν σε μια δουλειά με μεγαλύτερη παραγωγή από πίσω. Νομίζω ότι πέρα από σημαντική εμπειρία, ήταν και μάθημα, τουλάχιστον εγώ έτσι το είδα, θέλοντας να κάνω κάτι ανάλογο στο μέλλον.


ATHENS24: Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να πλάσει ο καθένας τη ζωή του και πώς βιώνει την κάθε περίοδό της; Tι σημαίνει για εσένα ευτυχία και τι για την ηρωίδα; Η ευτυχία είναι τελικά θέμα προσέγγισης;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Αν και δεν είμαστε ακριβώς υπεύθυνοι για αυτό που ζούμε, τουλάχιστον όχι πάντα, σίγουρα είμαστε υπεύθυνοι για το πως το ζούμε, πως προσλαμβάνουμε αυτά που μας έρχονται στη ζωή και τι κάνουμε με αυτά. Για 'μένα ευτυχία είναι να μπορείς να χαίρεσαι τις στιγμές, τις εποχές, τους ανθρώπους και τις εμπειρίες, χωρίς να νιώθεις διαρκώς ότι κάτι σου λείπει. Κι αυτό είναι τρόπος σκέψης περισσότερο, από εμάς εξαρτάται, γιατί πρακτικά πάντα μας λείπουν πράγματα. Και η κοινωνία που ζούμε μας γαλουχεί να νιώθουμε διαρκώς αυτό το κενό για να είμαστε φοβισμένοι, υπάκουοι και καλοί καταναλωτές. Η Άννα στην ταινία μας έχει ακριβώς μεταθέσει όλη την ικανοποίηση που μπορεί να πάρει από τη ζωή σε πράγματα και σε σχέσεις που δεν την καλύπτουν. Και νιώθει πως εκείνη φταίει που δεν μπορεί να τα έχει, οπότε κλείνεται κι αποξενώνεται ακόμη πιο πολύ. Αυτή είναι μια παγίδα στην οποία όλοι πέφτουμε κατά καιρούς, δυστυχώς.


ATHENS24: Πώς ήταν η κινηματογραφική σου συνύπαρξη με "τη μητέρα σου "Θέμιδα Μπαζάκα;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Χάρηκα πολύ που μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω με τη Θέμιδα. Όταν συνεργάζομαι με έναν άνθρωπο, όσο και να τον θαυμάζω προσπαθώ να αποβάλλω την εικόνα που έχω γι' αυτόν και να νιώθω ισότιμα, τουλάχιστον την ώρα της πρόβας ή του γυρίσματος, γιατί με αυτή την αίσθηση ισοτιμίας και συνενοχής γεννιούνται νομίζω οι πιο ενδιαφέρουσες και αληθινές αντιδράσεις. Και η σχέση μάνας-κόρης απαιτεί αλήθεια. Μπορώ να πω ότι με βοήθησε η αμεσότητά της, κατάλαβα πράγματα για τον δικό μου ρόλο από τον τρόπο που απέδωσε την μητέρα.


ATHENS24: Αρκετοί πιστεύουν πως ο «άνθρωπος του σήμερα» βιώνει απερίγραπτη μοναξιά και η επαφή του με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελεί διέξοδο και «εικονική» προσέγγιση με άλλους εξ ίσου μόνους ανθρώπους. Ενστερνίζεσαι την άποψη αυτή; Εγώ μέσα από το Facebook γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους και μάλιστα έκανα και εξαιρετικές συνεργασίες. Μήπως τελικά η αλήθεια είναι κάπου στη μέση;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Η αλήθεια είναι πιο πολυσύνθετη νομίζω. Εννοώ ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν έχουν αλλάξει μόνο τον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε ή που γνωριζόμαστε ή που απαλύνουμε τις μοναξιές μας. Έχουν αλλάξει τον τρόπο που ενημερωνόμαστε, που διασκεδάζουμε, που γινόμαστε δέκτες και σχολιαστές ενός γεγονότος, ακόμα και τον τρόπο που πενθούμε. Εμένα προσωπικά με παραξενεύει όλο αυτό. Είμαι και εγώ μέρος αυτής της συμπεριφοράς, αλλά υπάρχουν στιγμές όπου νιώθω μια παραβίαση ή μια αλλοίωση της όποιας εμπειρίας μας φιλτράρουμε μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και πιστεύω ότι τα προφίλ μας είναι μια βιτρίνα με αυτό που θέλουμε να δει ο κόσμος από' μας. Είναι το νέο κοινωνικό μας πρόσωπο. Δεν λέω ότι δεν έχουν πλεονεκτήματα, αλλά αν κάποιος άνθρωπος καταλήγει να ζει περισσότερο μέσα σε αυτά, παρά έξω, για 'μένα υπάρχει πρόβλημα. Αυτό συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό και με την Άννα της "Ευτυχίας". Αρκείται στο facebook και το messenger για να απαλύνει την απουσία μιας ειλικρινούς ανθρώπινης επαφής, ενώ αποξενώνεται από τους πραγματικούς ανθρώπους της ζωής της.


ATHENS24: Πώς προέκυψε στη ζωή σου η υποκριτική;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Η υποκριτική ήταν κάτι που αγαπούσα από μικρή. Από παιδί έχω παρακολουθήσει πολύ θέατρο και σινεμά. Μεγάλωσα στο Λουτράκι, όπου υπάρχει πολύς κόσμος που στηρίζει στην πράξη το ερασιτεχνικό θέατρο, υπάρχουν τοπικές ομάδες, οπότε κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ να ασχολούμαι από το σχολείο. Αργότερα μπήκα στην Θεατρικών Σπουδών Ναυπλίου θέλοντας να κάνω σκηνοθεσία, αλλά μέσα από τα μαθήματα είδα ότι τελικά μάλλον μου άρεσε πιο πολύ να παίζω. Ακόμα βέβαια υπάρχει στο μυαλό μου η σκηνοθεσία σαν κάτι μελλοντικό.


ATHENS24: Θεωρείς τη γενιά σου αδικημένη λόγω της κρίσης;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Η λέξη "αδικημένη" μου ακούγεται κάπως λάθος. Είμαστε αδικημένοι τώρα όσο υπήρξαμε ευνοημένοι μεγαλώνοντας, αυτό ναι. Και η μετάβαση από μια ζωή όπου δεν μας έλειπε τίποτα σε μια ενηλικίωση όπου πρέπει να προσπαθούμε πολύ περισσότερο, ακόμη και για αυτονόητα πράγματα, ναι, είναι κάπως άγρια. Και μας ακολουθούν διάφορα συμπλέγματα, γιατί μεγαλώσαμε με τη λογική ότι μας αξίζει το καλύτερο, όλος ο κόσμος στα πόδια μας. Και τώρα ψάχνουμε για δουλειά με 400 ευρώ ή λιγότερα. Εάν μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω τα συμπλέγματα και κοιτάξουμε να παλέψουμε το τώρα, νομίζω θα τα καταφέρουμε. Τουλάχιστον έχουμε μια πολύ πιο ρεαλιστική ματιά πλέον στο τι γίνεται.


ATHENS24: Πώς πορεύεται σήμερα ένας νέος άνθρωπος θέλοντας να επιβιώσει και συγχρόνως να αναδείξει το ταλέντο και τις ικανότητές του;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Όπως είπα και σε προηγούμενη ερώτηση, κάνοντας αναγκαστικά πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Γίνεται λίγο σχιζοφρενικό κάποιες στιγμές, γιατί δεν έχεις πάντα τον χρόνο και την ψυχραιμία να τα διαχειριστείς όλα εξίσου. Η' χάνεσαι με φίλους. Η' καταλήγεις όλη μέρα με ένα σακίδιο με όλα σου τα υπάρχοντα από τη σχολή στην πρόβα κι από εκεί στη δουλειά. Αλλά αυτό για μένα τελικά σε κάνει να καταλάβεις και πόσο το θέλεις. Η' πώς το θέλεις. Ξέρω ανθρώπους που είπαν κάποια στιγμή "τα παρατάω, δεν βγαίνει κάτι έτσι", όχι γιατί δεν το ήθελαν αρκετά ή γιατί δεν το άξιζαν, αλλά γιατί είχαν ανάγκη ίσως να ασχοληθούν με αυτήν την τέχνη με έναν άλλο τρόπο από τον κατεστημένο. Είναι πιθανό να χάσεις τη χαρά αυτού που κάνεις, από παράγοντες που δεν έχουν σχέση με την τέχνη αυτή καθαυτή.


ATHENS24: Που σου αρέσει να διασκεδάζεις και τι σε αποφορτίζει;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Με αποφορτίζουν πολύ οι κολλητοί μου φίλοι. Οι μαζώξεις σε σπίτια, το φαγητό, να δούμε όλοι μαζί ταινία...Γενικά τα τελευταία χρόνια δεν διασκεδάζω τόσο πολύ έξω, αν και παλιά έβγαινα πολύ. Ωστόσο υπάρχουν δυο-τρία μαγαζιά στα Εξάρχεια και στον Κεραμικό, που μένω, που τα νιώθω σαν το σπίτι μου. Και βέβαια αγαπώ τις ταινίες. Μπορώ να δω δύο ή και τρείς ταινίες την ημέρα. Είμαι “αρρωστάκι” με το σινεμά.


ATHENS24: Τι σε τρομάζει περισσότερο; Να διαχειριστείς την ξαφνική δημοσιότητα ή να ανοίξεις το φάκελο της εφορίας;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο φάκελος της εφορίας. Η δημοσιότητα είναι καλοδεχούμενη, αν και είμαι λίγο ντροπαλός άνθρωπος. Και δεν υπάρχει κάποια δέσμευση, εννοώ τη δημοσιότητα ο κάθε άνθρωπος τη διαχειρίζεται με βάση την προσωπικότητά του. Με τον φάκελο της εφορίας δεν έχεις αυτή την πολυτέλεια.


ATHENS24: Υπάρχει κάποιος/α ηθοποιός που για εσένα αποτελεί ίνδαλμα και προσπαθείς να τον φτάσεις;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Θα έλεγα πως όχι, με τη λογική ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω έναν συγκεκριμένα. Αγαπώ πολλούς ηθοποιούς και έχω αγαπήσει πολλές μεμονωμένες ερμηνείες. Τείνω να θαυμάζω περισσότερο τους ηθοποιούς που από ρόλο σε ρόλο γίνονται αγνώριστοι, όπως ο Γκάρυ Όλντμαν ή η Κέιτ Μπλάνσετ για παράδειγμα. Αλλά υπάρχουν και οι ηθοποιοί με έντονη προσωπικότητα που τη φέρουν σε κάθε ρόλο τους. Όλους τους μελετάω.


ATHENS24: Η τελευταία φορά που γέλασες και που έκλαψες και γιατί;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Γελάω πολύ και συχνά. Γέλασα πολύ με μια παρέα φίλων που βρεθήκαμε πρόσφατα και θυμηθήκαμε παλιές ιστορίες. Τελευταία φορά έκλαψα λόγω πίεσης να πάρω άμεσα μια σημαντική απόφαση.


ATHENS24: Τα μελλοντικά σου σχέδια; Υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ: Κάτι που να μπορώ να ανακοινώσω, όχι ακόμα. Αυτό που ξέρω ότι θα προσπαθήσω σίγουρα, πέρα από τις όποιες ευκαιρίες παρουσιαστούν, είναι να γράψω ένα σενάριο που θέλω καιρό και να το γυρίσω. Γενικά καταλήγω στο ότι θέλω να κάνω σινεμά, με όποιον τρόπο, από όποιο πόστο μπορώ.


ATHENS24: Ένα motto που σε χαρακτηρίζει;

ΞΑΝΘΗ ΣΠΑΝΟΥ:
Απεχθάνομαι λίγο τα motto. Νομίζω ότι ο καθένας μας μεγαλώνοντας δημιουργεί δικές του απόψεις για τη ζωή. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ότι χαρακτηρίζει πολύ τον τρόπο σκέψης μου, χρόνια τώρα, είναι το "Memento mori" που έλεγαν οι Ρωμαίοι. "Θυμήσου ότι θα πεθάνεις". Οι άνθρωποι υιοθετούμε πολύ ηλίθιες συμπεριφορές καμιά φορά, αποκτάμε απωθημένα και αναβάλλουμε τη ζωή μας, γιατί δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε.


---
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λουτράκι. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (Ναύπλιο) και έχει φοιτήσει στη Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης "Αρχή" της Νέλλης Καρρά. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη. Το 2013 ολοκλήρωσε την πρώτη μικρού μήκους ταινία σε σκηνοθεσία και σενάριο δικό της, με τίτλο "Δίκλινο". Έχει συμμετάσχει σε ταινίες μικρού μήκους ως βοηθός σκηνοθέτη και βοηθός παραγωγής.


-----------
Έπη Τρίμη
για Athens24.gr

 

Περισσότερα θέματα








Last News
Next News

Αρχείο Ειδήσεων


AGENDA I T?at??

Διαφήμιση στο ATHENS 24 I Πληροφορίες I Sitemap I Επικοινωνία
Copyright © 2007 | ATHENS 24 MEDIA Ε.Π.Ε. | All rights reserved