Home > Θέατρο

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ
"Πίσω από το σκοτάδι υπάρχει πάντα ένα φώς"





Συναντήσαμε τη σκηνοθέτη και ηθοποιό Αθανασία Καλογιάννη στο θέατρο Χυτήριο όπου παίζεται κάθε Κυριακή πρωί η παράσταση «Μικρές Κυρίες» της Λουίζα Μέι Άλκοτ.

Σε θεατρική διασκευή της Βασιλικής Μακρή και τη σκηνοθεσία της Αθανασίας Καλογιάννη, «ξεσκονίζουν από ξεχασμένα συρτάρια της ψυχής τους» παλιές προσδοκίες κι όνειρα που τα μετουσιώσουν σε μια ξεχωριστή περιπέτεια γεμάτη ατόφια χρώματα κι αληθινά συναισθήματα, αναλλοίωτα στο χρόνο!

Η παράσταση «Μικρές Κυρίες», δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά αλλά και ενήλικες. Τα αισθήματα σε πρώτο ρόλο καθώς κι οι αξίες της φιλίας, της αγάπης και της αφοσίωσης αποτελούν σήμερα ξεχασμένες αρχές που όλοι καλούμαστε να θυμηθούμε και να ενστερνιστούμε.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κορίνα Αλεξανδρινού, Γιώργος Μπανταδάκης, Σοφία Κουκουλά, Μαριάννα Μαυριανού, Γιώτα Βερούχη και Φωτεινή Παπαδάκη.

Η παράσταση, είναι καλοπαιγμένη, σέβεται απόλυτα το πρωτότυπο βιβλίο και την κινηματογραφική προγενέστερη προσέγγιση και βέβαια όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό.

Βλέποντας το θεατρικό έργο, ζήτησα να γνωρίσω από κοντά την σκηνοθέτιδα προκειμένου να συνομιλήσουμε και να μάθουμε λίγα πράγματα γι’ εκείνη. Αν και με πολλές ερωτήσεις φτιαγμένες από πριν, κατάλαβα πως ήταν προτιμότερο να την αφήσω να εκφραστεί μόνη και να μην κάνουμε την κλασσική μορφή συνέντευξης ερώτησης –απάντησης. Απολαύστε την ως έχει!

Με μια ζεστή σοκολάτα -στο φιλόξενο φουαγιέ του Χυτηρίου- ειπώθηκαν τα εξής παρακάτω από την Αθανασία Καλογιάννη τα οποία και μεταφέρουμε αυτούσια στους αναγνώστες του Athens24.gr, ως μια χειμαρρώδη κατάθεση ψυχής.

«Γεννημένη σε μια επαρχιακή πόλη την Καρδίτσα που το θέατρο ήταν λιγοστό αλλά το μεράκι του θεάτρου και της υποκριτικής τεράστιο, σιγόβραζε μέσα μου η λαχτάρα να γεμίσει η ψυχή μου από εικόνες, κινήσεις, λόγια κι ανθρώπους πάνω στη σκηνή.

Η καρδιά μου και το μυαλό μου διψούσαν να μάθουν και αφουγκραστούν το σφυγμό της τέχνης.

Αγαπώντας το θέατρο, έβρισκα τον τρόπο να πιέζω τους γονείς μου και να έρχομαι στη "μεγάλη πόλη"- έτσι έλεγα την Αθήνα όταν ήμουν μικρή –προκειμένου να δω παραστάσεις.

Στα παιδικά μου μάτια τα θέατρα καθώς και οι θεατρικές σκηνές φάνταζαν τεράστια και μαγευτικά. Αυτό, άλλωστε ήταν και το έναυσμα να αγαπήσω ακόμη περισσότερο την υποκριτική και μετέπειτα τη σκηνοθεσία.

Επανερχόμενη στα χρόνια εκείνα όλα με ενθουσίαζαν και με συνέπαιρναν. Ρουφούσα εικόνες , μάθαινα ατάκες κι ορκιζόμουν μέσα μου πως αυτό το επάγγελμα αποτελούσε μονόδρομο για μένα.

Σήμερα, έμεινε η μαγεία αλλά η αίσθηση του τεράστιου δεν ισχύει. Τεράστιοι μου φαίνονται οι άνθρωποι που κάνουν αυτό που αγαπούν είτε βρίσκονται σε μεγάλα κτήρια είτε όχι!!

Με τα πολλά η οικογένεια αποδέχτηκε την επιθυμία μου κι αποφάσισε πως αφού το παιδί θέλει να γίνει ηθοποιός ας γίνει…

Σπουδές λοιπόν στην Αθήνα.. και μετεγκατάσταση στη μεγάλη πόλη των παιδικών μου χρόνων. Δεν υπήρχε, όπως καταλαβαίνεις, περίπτωση να λυγίσω ή να κάνω πίσω στα όνειρά μου και στα θέλω μου…. ο κόσμος να χαλάσει!

Για να είσαι καλός στο επάγγελμά σου πρέπει να το αγαπάς, να ζεις, να αναπνέεις και να υπάρχεις απ’ αυτό. Να λαμβάνεις δηλαδή θετική ενέργεια μέσα σου που θα σ΄ απελευθερώνει ακόμη και στις σκοτεινές ημέρες που όλοι έχουμε.

Ήθελα να γίνω ηθοποιός ...ήμουν σίγουρη ...Από το πρωί που ξυπνούσα έλεγα αυτή τη μαγική λέξη "Θέατρο" γιατί αυτό ήταν το όνειρο μου... Έτσι κι έγινε και είμαι ικανοποιημένη που είχα στόχους και επιμονή.

Τα καλά ήρθαν μπροστά μου όταν ξεκίνησα να κάνω σπουδές στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών , στην Ανώτερα δραματική σχολή του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γ. Αρμένη και μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία - παγκόσμιο θέατρο- δραματολογία και πράξη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ήθελα να μάθω όσο γίνεται περισσότερα πράγματα να μάθω την τέχνη μου και να την υπηρετήσω με πίστη, αγάπη κι αφοσίωση.

Πώς ασχολήθηκα με τα παιδιά; Κάθε πρωί, με τους αγαπημένους μου μαθητές- μιας και είμαι καθηγήτρια Θεατρολογίας σε δημοτικά σχολεία -ακούω " κυρία φαντασία τί θα παίξουμε σήμερα;" Έτσι, λοιπόν, ταξιδεύω μαζί τους σε φανταστικούς κόσμους και γίνομαι ένα μ’ αυτά.

Η ενασχόληση με τα παιδιά και τους εφήβους δεν είναι μόνο αυτή. Δημιουργούμε παιδικές εκπομπές , θεατρικά εργαστήρια , κέντρα δημιουργικής απασχόλησης και σκηνοθετικά βήματα σε δήμους και πανεπιστημιακές ομάδες . Όλα αυτά συνθέτουν εμένα κι έχουν τη δική τους θέση στη "βαλίτσα της ζωής μου".

Τα παιδιά από τη φύση τους αγαπούν τις τέχνες – τη ζωγραφική, το σχέδιο, τη μουσική, το θέατρο. Γι' αυτό, αν καταφέρουμε να μυήσουμε τα παιδιά στην τέχνη από μικρή ηλικία, τα οφέλη που θ' αποκομίσουν είναι πολλά και σημαντικά.

Υποκριτική ένα άλλο κεφάλαιο της ζωής μου: Η υποκριτική είναι κομματάκι κι αυτό της ψυχής μου. Είναι αυτοί οι χτύποι της καρδίας που γίνονται πιο έντονοι και σιγά-σιγά αυξάνουν πριν βγεις στη σκηνή .. Είναι αυτό που θέλεις και σού αρέσει..και μετά το ξεχνάς κι έρχεται πάλι...και παίρνεις βαθιές αναπνοές και είσαι εκεί.. ζωντανή στη σκηνή!

Ποιοι έπαιξαν κομβικό ρόλο στην υποκριτική; Όλοι και τα πάντα ! Πόσο μάλλον όταν αυτό το κάνεις μαζί με υπέροχους συνεργάτες και σκηνοθέτες. Ένας απ’ αυτούς είναι κι ο Κώστας Αρζόγλου. Η τελευταία μας δουλειά ήταν ο "Μανωλάκης ο βομβιστής "του Αλέκου Σακελλαρίου σε σκηνοθεσία του και ήταν για μένα μια καλοκαιρινή όαση!

Ο Κώστας Αρζόγλου, είναι αγαπημένος μου δάσκαλος ,άνθρωπος-θεατράνθρωπος που είχα την τύχη να κάνω αρκετές δουλειές μαζί του!!! Μια κουβέντα μαζί του είναι μάθημα ζωής και πλούτος ψυχής!!!

Άλλη αγάπη ο κινηματογράφος… Λατρεύω το μονοκάμερο..έπαιξα στην ταινία του Νεμέα "άμα δε σε θέλει " και το κάλεσμά μας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο Ολύμπιον, πιάνει ένα σημαντικό χώρο στη βαλίτσα μου...

Επόμενη σκέψη ήταν το διδακτορικό... σκέψη όμως γιατί το θέατρο δεν είναι μόνο θεωρία ..και είπα μέσα μου Αθανασία πρέπει να κάνεις μικρά βήματα σ’ αυτό που σε οδήγησε από μόνη της η ζωή...

"Θέατρο και παιδί ": Έφτιαξα τη δική μου θεατρική εταιρεία και μπαίνω στα μονοπάτια της σκηνοθεσίας. Όχι γιατί μου αρέσει ο τίτλος σκηνοθέτης. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να λέγεται κάποιος τόσο εύκολα έτσι ..αυτό θέλει "ταξίδια" ατελείωτα και πάλι δύσκολο να γίνεις "καπετάνιος" έτσι παραμένει απλά τίτλος..

Πήρα λοιπόν στα χέρια αγαπημένα μου έργα και έκανα εικόνες...και μετά οι εικόνες έγιναν ήρωες και ήρωες παράσταση...

Ποια ήταν η πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα; Η πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα ήταν "Ο Ταξιδευτής" βασισμένο στην ιδέα του μικρού πρίγκιπα σε Μουσική Λάκη Παπαδόπουλου ..βιβλίο που κάθε τι που λέει είναι και απόφθεγμα ζωής!!

Και οι μικρές κυρίες που απολαύσαμε και καταχειροκροτήσαμε πώς προέκυψαν; Οι Μικρές Κυρίες μου, στο θέατρο χυτήριο, είναι μια παράσταση που αγαπώ και προτρέπω τους γονείς να φέρουν τα παιδιά τους. Σ’ αυτό το μαγικό χώρο της Βάσιας Πανογοπούλου με την εμπιστοσύνη που μάς έδειξε είμαστε εκεί κάθε Κυριακή για να ανάβουν τα κεριά τους η κυρία Μάρτζ και οι κόρες της...γιατί όπως λέει και η Louisa Mey Alcott "πίσω από το σκοτάδι υπάρχει πάντα ένα φώς " εκεί λοιπόν βρίσκουμε το φώς μας και ετοιμάζομαι τα επόμενα σχέδια μας ...για το παιδί και για τους μεγάλους που νιώθουν ακόμα παιδιά»!!





----------
Έπη Τρίμη
για Athens24.gr


 

Περισσότερα θέματα








Last News
Next News

Αρχείο Ειδήσεων


AGENDA I T?at??

Διαφήμιση στο ATHENS 24 I Πληροφορίες I Sitemap I Επικοινωνία
Copyright © 2007 | ATHENS 24 MEDIA Ε.Π.Ε. | All rights reserved